Η εμπειρία στο Helios, το δημιουργικής γαλλικής και μεσογειακής κουζίνας, πολυβραβευμένο εστιατόριο του εμβληματικού ξενοδοχείου Anassa, δεν μπορεί εύκολα να αποδοθεί με λόγια. Είναι κάτι πιο πάνω από αυτό, αγγίζει τα όρια της ιεροτελεστίας και δικαιωματικά του αξίζει η θέση που κατέχει από γενέσεώς του, ως ένα από τα αρτιότερα εστιατόρια του νησιού.
Το ταξίδι ξεκινά με την υποδειγματική υποδοχή από τα πανέμορφα ενδεδυμένα άτομα της εξυπηρέτησης, που θα σου υποδείξουν ένα από τα τραπέζια κάτω από τα φορτωμένα με καρπό ελαιόδεντρα της απλόχωρης αυλής, που χαίρεται τη θέα της βαθιά μπλε θάλασσας της περιοχής.
Φρόντισε να είσαι κι εσύ εκεί, όταν τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος τα κάνουν όλα να φαίνονται μαγικά και παραμυθένια… μια εικόνα ανείπωτης ομορφιάς στο συγκεκριμένο σημείο του νησιού, που αξίζει πραγματικά να εκδράμεις για να το αποθανατίσεις κι εσύ, πρώτα με τα ίδια σου τα μάτια και ακολούθως φωτογραφικά.
Εκείνο, φυσικά, που θα καταγραφεί με τα “θερμότερα χρώματα” στη βραχυπρόθεσμη αλλά και μακροπρόθεσμή σου μνήμη, είναι η όλη γευστική εμπειρία από ένα μενού υψηλών γαστρονομικών επιδόσεων, με πυλώνες τη γαλλική και τη μεσογειακή κουζίνα, δοσμένες και παρουσιασμένες στο πιάτο με άφθονη φαντασία και δημιουργικότητα.
Η κάρτα εδεσμάτων χαροποιεί όλους τους διατροφικούς τύπους, με βασικούς πρωταγωνιστές την αφρόκρεμα των πρώτων υλών, οι οποίες, μετά από πολυποίκιλες διαδικασίες και πρωτοπόρες τεχνικές, συγχωνεύονται στο πιάτο, δημιουργώντας ένα συνονθύλευμα ισορροπημένων γεύσεων, εξαίρετων υφών και διακριτικών επιγεύσεων.
Η οινική λίστα των 2 εκατοντάδων επιλογών, από το νησί αλλά και από τον Παλαιό και Νέο Κόσμο, συμπαρίσταται στην αριστοτεχνικά φτιαγμένη κάρτα φαγητών του Executive Chef David Goodridge, τόσο από πλευράς φιάλης όσο και από πλευράς επιλογών με το ποτήρι.
Η ροζέ σαμπάνια, τα εκλεκτά αρτο-ποιήματα, το σπιτικό βούτυρο και το ελαιόλαδο από την περιοχή, σήμαναν την αρχή της όλης ιεροτελεστίας που θα ζούσε για το επόμενο διώρο και η δικιά μας παρέα μας, που ψήφισε κι αυτή τη φορά τη γευστική πανδαισία διαφόρων ορεκτικών και κυρίως πιάτων, τα οποία θα έμπαιναν στο κέντρο του ντυμένου με λευκό τραπεζομάντιλο, τραπεζιού μας.
Καλή αρχή με υφές παντζαριού, με συνιστώσες τα ψητά παντζάρια σε κρούστα αλατιού, τα ομόλογά τους σιγομαγειρεμένα baby παντζάρια, που στήθηκαν στο πιάτο μαζί με υφές από μαριναρισμένα και καραμελωμένα κοκκινογούλια, κερδίζοντας όλα υφές από τα τραγανά τουίλ παντζαριού.
Το βασιλικό καβούρι Ατλαντικού απογειώθηκε γευστικά με υφές χαβιαριού, τουρσί μάραθου και αβοκάντο, αλλά πιότερο εντυπωσίασε τον ουρανίσκο με το πεπιεσμένο αγγούρι και το χρένο, που έδωσαν συνάμα δροσιά και μια αίσθηση ευγενικής καψαϊκίνης στο στο στόμα.
Ο ήχος από τα τζιτζίκια έσμιγε μαγικά στην ατμόσφαιρα μαζί με αυτή από το ζωντανό πιάνο, δημιουργώντας ένα μοναδικό ντούο που ακόμη ανακαλώ, με τον ίδιο τρόπο που ανακαλώ την απίστευτη εμπειρία εξυπηρέτησης από τον διευθυντή του εστιατορίου, τη σομελιέρ και την ομάδα τους, οι οποίοι, σε ένα πραγματικά κατάμεστο εστιατόριο, έδωσαν ένα ρεσιτάλ υψηλού σέρβις. Αυτό αποκτά μεγαλύτερη αξία, καθότι στο μενού υπάρχουν ουκ ολίγα πιάτα με διάδραση, εκτέλεση και εξειδικευμένο σερβίρισμα μπροστά στον πελάτη, κάτι που προϋποθέτει άρτια οργάνωση τόσο εντός των κουζινών του Head Chef Θεοδόση Κοκκινόφτα όσο και στην ομάδα εξυπηρέτησης, που καλείται να διεκπεραιώσει άριστα τις υποχρεώσεις της.
Αλλαγή πιάτων, και συνάμα προχωράμε στις λοιπές by the glass προτάσεις μας, με δυνατούς σταθμούς σε αμπελοτόπια της ορεινής Πάφου. Στο δίλημμα ποιο εκ των δύο προτάσεων φουά γκρα να επιλέξουμε, το σοτέ ή το πατέ, βρήκαμε την ευκολότερη λύση: να ζητήσουμε και τα δύο. Άριστο με κάθε σημασία της λέξης το σοτέ φουά γκρα, έφτασε με καραμελωμένο σύκο, κομπρεσαρισμένα μήλα, ποσέ σταφύλια και καβουρδισμένα φουντούκια, διατηρώντας το όμορφο δάγκωμά του για αρκετή ώρα, όπως ακριβώς τη στιγμή που βγήκε από το τηγάνι.
Ο Sauternes οίνος έδεσε άριστα και με το μαριναρισμένο πατέ φουά γκρα, που μπήκε στο πιάτο με ποικίλες εκτελέσεις σελινορίζας, μαύρη τρούφα και μπρεζέ κυδώνι, με τα σπόρια της βανίλιας να “μεθούν”, πραγματικά, τους γευστικούς μας κάλυκες.
Η συνέχεια πλημμύρισε το στόμα με το ευγενές κάπνισμα του κονφί σε ελαιόλαδο, σολομού, που καπελώθηκε με την τραγανή του πέτσα, της οποία ο ήχος ακόμη αντηχεί στα αυτιά μου, με το όλο πιάτο να έχει γαρνιριστεί με χαβιάρι από αρκτική σολομοπέστροφα (arctic char) και ανεπανάληπτη σάλτσα κρασιού Gewürztraminer.
Δεν έχω λόγια να περιγράψω το συνονθύλευμα αρωμάτων, γεύσεων και υφών από το πιάτο με πρωταγωνιστή το καλκάνι (Turbot), που για εμένα αποτελεί μία από τις πιο εμπνευσμένες δημιουργίες του μενού. Μια σύνθεση με επίγευση από χαβιάρι Oscietra, ποσαρισμένα στρείδια Βρετάνης και χτένια μαγειρεμένα σε ξηρό βερμούτ, που σαφώς μπήκε στη λίστα με τα άξια ειδικής βράβευσης πιάτα του Helios.
Με δύο διαφορετικά ερυθρά by the glass κρασιά, η συνέχεια, για να υποδεχθούμε το ιδανικά σιγοψημένο φιλέτο αρνιού Ιρλανδίας, που καπνίστηκε σε άχυρο και συνοδεύτηκε από ψημένα λευκά σπαράγγια, γλυκό σκόρδο, μανιτάρια μορέλ και αργομαγειρεμένες πατάτες.
Ένα πιάτο, ωδή στη fine dining γαστρονομία, όπως και το στήθος πάπιας Magret, που συγκλόνισε τον ουρανίσκο με τα καρυκεύματά του, συνοδευόμενο από κριτσανιστή κροκέτα kromesky, γεμιστή με μπρεζέ πόδι και φουά γκρα, με τραγανή πατάτα και σάλτσα Madeira με μαύρη τρούφα, που έδωσε στο όλο πιάτο μια γήινη και ήπια γλυκιά επίγευση, που δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια.
Η δροσερή Κουμανδαρία στα κρασοπότηρά μας έδωσε το μήνυμα για την άφιξη του εξειδικευμένου για φλαμπέ παρασκευές και όχι μόνο, τρόλεϊ, μπροστά ακριβώς από το τραπέζι μας, για να βιώσουμε κι εμείς, όπως και πολλοί άλλοι θαμώνες κατά τη βραδιά της επίσκεψής μας, την όλη προετοιμασία του φλαμπέ νεκταρινιού. Εύγε και ξανά εύγε για την αριστεία και τον επαγγελματισμό του επί καθήκοντι επαγγελματία σερβιτόρου, που αναβίωσε μπροστά μας μία εκ των σημάτων κατατεθέν ιεροτελεστιών της γαλλικής κουζίνας, “παίζοντας” όμορφα με τα κουταλοπίρουνα, το τηγάνι και τη φωτιά, για να σερβίρει στο πιάτο τα γλυκοφάγωτα νεκταρίνια, πλάι σε σπιτικό παγωτό από κρασί Πόρτο, νοτισμένα όλα με καραμελωμένο σύκο και μαύρα φραγκοστάφυλα.
Στο μουσικό συναπάντημα των τζιτζικιών και του πιάνου, μπήκε σφήνα, αργά το βράδυ, πριν αποχωρήσουμε και ο ήχος της μουσικής της θάλασσας, που τα κύματά της έσκαγαν κάπου κάπου στην παρακείμενη, ειδυλιακή παραλία του Ασπρόκρεμνου. Και όταν έφτασε η στιγμή να πούμε κι εμείς το καληνύχτα, το είπαμε μαζί με άφθονα και ειλικρινή μπράβο σε μια ομάδα που της αξίζει να παινεύεται ότι ασκεί το λειτούργημά της σε ένα από τα καλύτερα εστιατόρια του νησιού.
Anassa Hotel
40 Alekou Michailidi Street, Neo Chorio, Paphos, 8852
26 888000
Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε το άρθρο στο Fine & Dine.